چو ایران نباشد تن من مباد

اگرچه پاییزییم سبزیم

          اگرچه سبزیم  لبریزیم

                اگرچه لبریزیم می ریزیم

آنان که کم حرف می زنند یقیینا سخن زیادی برای گفتن دارند.

ضرب المثل هایی که ریشه های داستانی دارند :

- از این ستون بدان ستون فرج است .

- از این شیر به یاد شیر کربلا افتادم.

- از بالای مناره ، دروغ نمی گویند.

- از بزغاله جابر هم گذشت.

- از جان خودم که بالاتر نیست .

- از خودش دیوانه تر ندیده است.

- از ریش به سبیل پیوند می کند

- از سلیمان تا سلیمان فرق هاست.

- از کوزه ،همان برون تراود که در اوست.

- از ماست که بر ماست.

- کار ، از محکم کاری عیب نمی کند .

- از نوکیسه قرض نکن.

- اسمش را نبر خودش را بیار.

- اصبحت امیراً  و امسیت اسیراً .

- اسب داروغه جو نمی خورد.

- اسب نخریده آخور می کشی؟

- استخوان لای زخم می گذارد.

- اگر این خر بیفتد هیچ ندارم.

- اگر این وزن گربه است ، کو گوشت؟

- اگر ببری پشیمانی ، اگر نبری کوری و پشیمان .

- اگر بخوام برای تو قبری بکنم برای خود کاریزی حفر  می کنم.

- اگر برای هوس است ، همین یکی بس است.

- اگر به دعای بچه مکتبی ها بود ، یک ملا زنده نمی ماند.

- پسر نوح با بدان بنشست   خاندان نبوتش گم شد

- جدمان قصاب بود ما را به نعلبندی چه کار؟

- حالا من میو .( میو : صدای گربه )

- خود کرده را تدبیر نیست .

- دیگ ملّانصرالدین است .

- رفتم شهر کورها ، دیدم همه کور ، من هم کور.

- اهل بخیه است.

- باز گردد به اصل خود ، هر چیز .

- اکبر ندهد خدای اکبر می دهد.

- نیش عقرب نه از ره کین است             اقتضای طبیعتش این است

- با سیه دل چه سود خواندن وعظ      نـــــرود میخ آهنین بر سنگ

- باش تا قائم مقام از باغ در آید!

- بالا بالا بنشین ، حرف های گنده گنده بزن.

 تا خدا راهی نیست

وقتی راه رفتن اموختی، دویدن بیاموز،دویدن که اموختی پرواز را... راه رفتن بیاموز زیرا راه هایی که می روی جزئی از تو میشوند و سر زمین هایی که میپیمایی بر مساحت تو اضافه می کنند. ***** دویدن بیاموز چون هر چه را که بخواهی دور است وهر قدر که زود باشی دیر. وپرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی برای انکه به اندازه فاصله زمین تا اسمان گسترده شوی***** من راه رفتن را از یک سنگ اموختم،دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت باد ها از رفتن چیزی به من نگفتند زیرا انقدر در حرکت بودند که رفتن را نمیشناختند! پلنگان هم دویدن یادم ندادند وپرندگان نیز پرواز را!**** اما سنگی که درد سکون کشیده بود رفتن را میشناخت و کرمی که دراشتیاق دویدن سوخته بود دویدن را می فهمید و درختی که پایش در گل بود از پرواز بسیار می دانست!**** انها از حسرت به درد رسده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت... راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام بر داری**** دویدن بیاموز زیرا چه بهتر از خودت تا خدا بدوی**** و پرواز یاد بگیر زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی****

از کلیه دوستان تقاصا دارد در صورت دیدار از وبلاگ از نظرات خود ما را بی نصیب نگذارند.

اردتمند شما.

از فولکلور و ادبیات عامیانه - بختیاری

از موضوعات دیگر مطرح شده در بایاتی ها رنج دوری از وطن ، غم غربت ، احساس هجران ، ناگواری های زندگی و نابسامانی های روزگار است . سوز وگدازی که در مضامین بایاتی ها در خصوص غم غربت و درد هجران بیان می شود نشان دهندة اوج احساس و شدت علاقه به دیار و وطن است :

§         غربته دوشـــــدی یولوم

       دشمن آلیب ، ساغ  سولوم

       ائلدن آیــــری دوشه لی

       بورخوو لانیبدی قولـــوم

§         تبـریز اوستی مـراغـــــا

       زولفون گلمیر دراغـــــا

      آختاریــرام یـــــاریـمی

       یوخ طاقتیــــم فـــراغا

§         آری بال سالی شانــــدا

       بالدان کام آلی شانــــدا

       چتین اولور  آیـریلیـــق

       گؤز ـ گؤزه آلیشانـــدا

§         عزیزیــــم یـــار بـاغیندا

       گول بیتر یــــاربـــاغیندا

        ای کاش بیرگول اولایدیم

        چیخایدم یــــار بــاغیندا

§         مـــن عاشــق آه و زاردا

       جانیـــــم دردده ، آزاردا

       اوگوندن کی قول اولدوم

       ساتیلــــــدیم هر بازاردا

§         عزیزیم وطن یــــاخشی

       کوینکی کتان یـــاخشی

       غربت یئر جنت اولـــسا

       ینه ده وطــن یـــاخشی

§         سوتــــک آرخا دولاندیم

       ساپ تک چارخا دولاندیم

       ظالــــم فلک الینـــــدن

       قورخا ، قورخــا دولاندیم

§         طوفان قوپــار ، یئل آغلار

       چایلار داشار ، سئل آغلار

       غریب لیـک ده ، ئوله نین

       یاسین تــوتار ، ائل آغلار